Mijn naam is Nicole en ik ben hondencoach.

Volgens mijn moeder ben ik geboren met een hond aan het voeteneind. Misschien is het daarom dat ik mij zo sterk aangetrokken voel tot deze dieren. Ik heb mijn hele leven lang al honden om mij heen gehad. Mijn ouders hadden een oud poedeltje en een zwerfhond 'Vestar' uit Kroatië. Ik was 9 jaar oud en Vestar wilde nog weleens weglopen. Hem los uitlaten was voor mijn ouders en broer niet te doen, want Vestar ging er steevast vandoor. Bij mij lukte het wel.
Toen ik 15 jaar werd kreeg ik mijn eerste, eigen hond. Het was een boerenfox terriër, genaamd Santos. Hij is inmiddels overleden, nadat hij bijna 17 jaar is geworden. Met Santos ben ik begonnen met de cursussen gedrag en gehoorzaamheid, net zoals bijna iedereen dat doet wanneer je een jonge hond aanschaft. Het vervolg van deze cursus mocht ik gratis meedoen. De trainer vond het wel fijn als ik zijn assistent zou worden, want het was een grote groep. Zo kwam het dat ik op jonge leeftijd al met verschillende soorten honden mijn ervaring op deed. Van een newfoundlander tot een jack russell. Datzelfde jaar had ik een vakantiebaantje in het dierenverzorgingscentrum in Sliedrecht. Dit ben ik elke zomer blijven doen, tot mijn twintigste. Hier deed ik heel veel ervaring op met zeer, veel verschillende hondenrassen, zoals rottweilers, Engelse bulldogs, Finse spits, briard, Duitse herder, Pyrenese berghonden, hovaward, Mechelse herders en nog veel meer. Hier ben ik ook voor het eerst flink gebeten door een bull terrier en een bouvier. Van beide incidenten heb ik veel opgestoken. In die tijd ben ik met mijn eigen hond Santos Agility (behendigheid) gaan doen. Helaas kon ik dit door zijn leeftijd maar 4 jaar doen, maar ik was een geweldige ervaring rijker. Doordat Santos al 8 jaar oud was en niet meer zo snel, werd ik benaderd door iemand die zeer bedreven was in die sport en hij bood mij zijn hond (Austrailian cattledog) aan, wanneer ik besloot verder te gaan met Agility. Omdat ik toen in een flat woonde en ik de woning te klein vond voor twee honden, heb ik dit aanbod afgeslagen.

Een andere mooie ervaring was toen ik een hond van een vriendin, welke door omstandigheden de hond te weinig aandacht kon geven, op heb gevangen. Dit was een dalmatiër, genaamd Pongo.  Hij had als zwerfhond in Israël geleefd. Het vooroordeel dat dalmatiërs erg eigenwijs zijn en slecht luisteren was voor mij onverklaarbaar. Pongo was door omstandigheden erg mager en onrustig. Na 3 maanden stabiliteit, beweging, discipline en liefde, was hij omgevormd tot een lieve, aanhankelijke, vrolijke hond, die goed gehoorzaamde. Uiteindelijk heb ik een nieuw baasje voor hem kunnen uitzoeken, waar hij het heel goed naar zijn zin heeft. Ze zijn vrienden voor het leven geworden.

Daarna heb ik nog even een tijd in een dierenwinkel gewerkt, totdat ik mijn vakgerichte opleiding ben gaan doen.

In 2008 kon ik van mijn hobby mijn werk maken. Ik mocht samenwerken met mijn werkhond Buck. Hij is een Mechelse herder. Na 2 jaar samenwerking, mocht Buck met pensioen en heb ik hem omgevormd tot een lieve huishond. Buck kon door iedereen worden aangehaald, zonder dat hij mensen aanviel. Hetgeen Buck zijn hele leven had gedaan en waar hij zeer goed in was geworden. Hij was ook niet sociaal naar andere honden. De rehabilitatie werd een succes, want hij viel geen andere honden meer aan. Deze ervaring gaf mij het gevoel om ook andere honden met gedragsproblemen te rehabiliteren. Dus ben ik mij verder gaan verdiepen in de verschillende, bestaande methoden en heb uiteindelijk mijn eigen methode ontwikkeld. Na een aantal zeer succesvolle rehabilitaties van honden en enthousiaste reacties van klanten, heb ik A Dog's Way opgericht.